Wachten op Robert Capa

16 September 2012 -

Ik luister al enige tijd naar Alt-J, een band van bleke jongens uit Leeds die hele gave muziek maken. Niet in een hokje te proppen vanwege hun giga-eclectische album An Awesome Wave. Met name het nummer Taro weet me elke keer weer te pakken te krijgen, dus ik wilde weten waar het over ging. Na  enig gegoogle blijkt het een ode aan oorlogsfotograaf Robert Capa.

“3.1415, alive no longer my amour, faded for home May of ’54
Doors open like arms my love, Painless with a great closeness
To Capa, to Capa Capa dark after nothing,
re-united with his leg and with you, Taro.”

Capa en Taro ontmoetten elkaar in Parijs, beide oorlogsfotograaf, beide Joden op de vlucht voor het opkomende Nationaal Socialisme. Taro beschrijft de gewelddadige dood (hij stapte op een landmijn) van Capa in ’54 en daarmee zijn hereniging met zijn geliefde Gerda Taro, de eerste vrouwelijke oorlogsfotograaf. Zij kwam reeds in ’37 om het leven aan het front in de Spaanse burgeroorlog, toen ze door een Republikeinse tank werd vermorzeld.


Capa was een oorlogsfotograaf die bekend werd met zijn foto van een stervende republikeinse soldaat tijdens de Spaanse burgeroorlog in ’36. En hier komt waarschijnlijk de fascinatie van Alt-J vandaan. Alt-J is namelijk de keyboard shortcut in Mac OS X voor de Griekse Delta (∆). In “Tesselate” – iets met mozaïek – zingen onze driehoekige vrienden “triangles are my favorite shape”. Ze hebben iets met driehoeken.. Dat er iets driehoekigs aan Capa kleeft verbaast me dus niet:

“De overlevering wil dat de Borrell Garcia-foto gemaakt is bij Cerro Muriano op 5 september 1936 om ongeveer 13:00 uur lokale tijd (GMT + 1 uur). De verticale afbeelding, de slagschaduw tegen de helling en de lijn van Garcia’s hoofd naar het silhouet ervan vormen een gelijkzijdige driehoek. Dat is voldoende voor het construeren van een driehoekenpaar dat Garcia bevat terwijl hij naar verondersteld mag worden schuins liep in de richting van de zon die met een azimut van 68 graden uit het plaatselijk zuiden stond.” – Wikipedia

Robert Capa was ook aanwezig bij de landing op Omaha Beach in ’44, maar zwoer enige tijd later dat hij nooit meer een oorlogsreportage zou maken. In 1950 vertrok hij desondanks naar Zuidoost-Azië om verslag te doen van de Eerste Indochinaoorlog. In ’54 zat hij er nog en stapte hij op de landmijn die hem dodelijk verwondde.

Een machtig mooi verhaal. Zo mooi dat ie het verfilmen waard is. Het (oude) gerucht gaat dat Michael Mann (Heat, Collateral en Miami Vice) er volgend jaar misschien mee aan de slag gaat onder de naam “Waiting for Robert Capa”. Michael, als je dit toevallig leest: ik heb alvast een soundtracksuggestie.

Meer weten? Check Wikipedia over Robert Capa, Gerda Taro of luister “An Awesome Wave” van Alt-J (∆) op Spotify. Op Flickr vond ik ook een mooie collectie foto’s van Capa.

Update (4 dec ’12): Ook OOR vindt dat onze Britse vrinden iets goeds hebben gemaakt.